ممانعت از ملاقات زوج های زندانی سیاسی دربند -مژگان مدرس علوم

جرس: ماهها از نگارش نامه زندانیان سیاسی زن در زندان اوین به مقامات قضایی مبنی بر درخواست ملاقات همسران خود در زندان رجایی شهر می گذرد، اما تاکنون پاسخی به درخواست آنها داده نشده و این زوج های دربند همچنان از ملاقات با همدیگر محروم هستند. 

مهسا امرآبادی یکی از روزنامه‌نگاران محبوس در بند زنان زندان اوین است که درخواست وی برای ملاقات با همسرش مسعود باستانی در زندان رجایی شهر بی پاسخ مانده است.
مریم نقی، مادر مهسا امرآبادی در این زمینه به «جرس» می گوید: «مطابق قانون، زن و شوهرهایی که هر دو در زندان هستند ماهی یکبار می توانند با هم ملاقات داشته باشند؛ اما متاسفانه این قانون اجرا نمی شود. همان اول هم که مهسا به زندان رفت برای انتقال مسعود به زندان اوین خیلی تلاش کردیم اما مخالفت شد و نتیجه نداشت و دیگر پیگیری نکردیم. مشکل اصلی مهسا و دیگر زندانیانی که زن و شوهر یا خواهر و برادر هستند و در زندان بسر می برند این است که اجازه ملاقات با هم را ندارند. البته حدود سه ماه پیش یک ملاقات به مهسا و مسعود دادند اما دیگر ملاقات نداشتند. حالا هم خودشان از داخل زندان و هم ما از بیرون داریم پیگیری می کنیم که این زوج ها که جوان هم هستند بتوانند بطور منظم با هم ملاقات داشته باشند اما تا الان که پاسخ مثبتی نداده اند.»

امرآبادی نخستین‌بار در خرداد ماه سال 88 بازداشت و به یک سال حبس تعزیری به اتهام فعالیت تبلیغ علیه نظام محکوم شد. وی برای دومین بار در سال 89 بازداشت و تا نوروز نود در بازداشتگاه بند دو الف سپاه در سلول انفرادی و تحت بازجویی قرار داشت. پس از آن به یکسال حبس تعزیری و چهار سال حبس تعلیقی محکوم گردید. وی تجربه همکاری با روزنامه‌های اعتماد ملی، بهار، اعتماد، مردم‌سالاری، شرق و هفته نامه آسمان را در کارنامه خود را دارد.
چندی پیش زندانیان سیاسی زن که همسرانشان در زندان رجایی شهر هستند نامه ای خطاب به دادستان تهران نوشتند تا شرایط ملاقات آنها فراهم شود اما تاکنون پاسخی از سوی این مقام قضایی به خواسته آنها داده نشده است.
مادر مهسا با اشاره به بی پاسخ ماندن این نامه خاطرنشان می کند: «یک نامه مشترکی از طرف زندانیان سیاسی زن که همسران و بستگان دیگرشان در زندان رجایی شهرهستند نوشته شد اما تاکنون هیچ پاسخی به آن داده نشده است.»
مادر این روزنامه نگار دربند می افزاید: «این ملاقات ها خیلی در روحیه زن و شوهر تاثیر مثبت دارد. بالاخره در شرایط زندان دلتنگ هم هستند و این ملاقاتها آنها را تقویت می کند تا بهتر زندان را تحمل کنند. بخصوص زن و شوهرهایی که تازه ازدواج کرده اند یا بعضی دیگر از این زوجها که بچه دارند و دیدن همدیگر برای روحیه اشان خوب است. امیدواریم هر چه زودتر پیگیری های ما جواب دهد و اینها بتوانند ملاقات منظم با هم داشته باشند.»

ژیلا بنی یعقوب و بهمن احمدی امویی در خرداد ماه سال 88 بازداشت و به احکام سنگین محکوم شدند.
بهرام، برادر بهمن احمدی امویی با تاکید بر فشارهای مضاعف به ژیلا و بهمن در زندان عنوان می کند: «تا الان ژیلا و بهمن نتوانسته اند همدیگر را ملاقات کنند و علاوه بر این نه خانواده ما می توانند ژیلا را ملاقات کنند و نه خانواده ژیلا می توانند بهمن را ملاقات کنند و شرایط خیلی سختی است. عدم موافقت با ملاقات بهمن و ژیلا قطعا ناراحت کننده است اما با شناختی که از آنها داریم این مشکل را هم همانند گذشته بخوبی تحمل خواهند کرد اما این برخوردها با دو روزنامه نگار برای مسئولینی که مدعی حقوق بشر هستند مناسب نیست.»


ژيلا بنی يعقوب در شهریور ماه سال جاری برای گذراندن یکسال حکم خود روانه زندان اوین شد. وی روزنامه نگار وسردبیر وب سایت کانون زنان ایرانی سالها در تحریریه روزنامه های مختلف از جمله همشهری، نوروز، وقایع اتفاقیه، یاس نو، صبح امروز، آفتاب امروز، سرمایه و … به عنوان خبرنگار و دبیر سرویس اجتماعی فعالیت داشته است.
بهرام احمدی امویی در این زمینه بیان می کند: «ما اصلا تصور نمی کردیم حکم حبس تعلیقی ژیلا را به اجرا در بیاورند و یک هفته قبل از اینکه به زندان برود به او گفتند که باید خودش را به زندان اوین معرفی کند. این واقعا برایمان تعجب آور بود.»
مدتی پیش از انتقال ژیلا بنی یعقوب به زندان، بهمن احمدی امويی که در حال گذراندن حکم پنج سال و چهار ماه خود بود، بطور ناگهانی از بند 350 زندان اوين، به زندان رجايی شهر منتقل شد. او بعد از این انتقال 20 روز را در انفرادی های زندان رجایی شهر گذرانده است.
برادر بهمن تصریح می کند: «خانواده هایمان خیلی پیگیری کردند تا بهمن به زندان اوین منتقل شود اما متاسفانه پاسخ مثبتی داده نمی شود. هدف مسئولین این است که این دو روزنامه نگار را بیشتر تحت فشارهای روحی و روانی قرار دهند. غافل از اینکه این فشارها تاثیری بر عقاید و راهی که آنها انتخاب کرده اند ندارد. تاریخ نشان داده فشارهای روحی، باعث نمی شود تفکر و دیدگاه کسانیکه اصول و راه خود را انتخاب کرده اند تغییر کند، بلکه بر عکس اراده آنها قوی تر می شود تا به هدفی که دارند برسند. ما هم درخواستی جز احترام مسئولین به منشور حقوق بشر نداریم و بر همین اساس می خواهیم این عزیزان را آزاد کنند. اگر به قانون عمل نمی کنند حداقل از نظر اخلاقی شرایطی را ایجاد کنند که این زوج ها بتوانند همدیگر را ملاقات کنند.»

فاران حسامی شهروند بهایی از دیگر زندانیان زن محبوس در زندان اوین است که همسرش کامران رحیمیان نیزدر زندان رجایی‌شهر دوران محکومیت خود را می گذراند.
وی در شهریور سال 90 به همراه همسرش بازداشت و نزدیک به سه ماه در بند 209 اوین به سر برد. این دو زوج هر کدام به چهار سال حبس تعزیری محکوم شده اند. این حکم در حالی برای آنها صادر شده است که آنها روانشناس بوده و فعالیتی جز مشاوره تربیتی و ترجمه متون علمی نداشته اند. فاران حسامی و کامران رحیمیان نیز از ملاقات با یکدیگر «محروم» هستند.

 

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: