هراس از درخشیدن زنان در آموزش عالی / فخری شادفر

فخری شادفرمدرسه فمینیستی: بعد از پیروزی انقلاب مشروطه، زنان با تلاش بی وقفه خود و همراهی دولت، در زمان رضاشاه توانستند وارد دانشگاه ها شوند و این مبارزه در عرصه های نابرابر دیگر اجتماعی ادامه داشت تا به دوره انقلاب و پیروزی آن در سال 1357 می رسیم. تا پیش از پیروزی انقلاب هرچند که برخی از اصلاحات به نفع زنان در قوانین ایران بوجود آمده بود ولی هنوز قوانین تبعیض آمیز و نابرابر، جان سختی نشان می داد تا بالاخره بعد از انقلاب 57 نه تنها باقی ماندۀ قوانین تبعیض آمیز ملغا نشد بلکه قانون حمایت از خانواده را در همان روزهای اول انقلاب، ملغا کردند. این اولین یورش به حقوق زنان بعد از انقلاب بود. قدم بعدی، محروم کردن زنان از کرسی قضاوت بود یعنی قاضی شدن و حق قضاوت را از زنان گرفتند و در نهایت، با انواع و اقسام حیله ها و خشونت ها، حرکت تاریخاَ رو به جلو زنان را کند و مسدود کردند.

به خواندن ادامه دهید

یک سوتین و دو هزار کامنت؟ مریم رحمانی

bahshaye facebookiتا قانون خانواده برابر: فیس بوک شبکه ای اجتماعی است که در همه دنیا مخاطبان خاص خود را دارد. شبکه ای که حرف ها و حدیث های بی شماری را دامن زده و مقاله های علمی و پایان نامه هایی در مورد اثراتی که بر زندگی انسان امروزی دارد به خود اختصاص داده است. در این فرصت قصد ندارم به تاثیرات فیس بوک بر زندگی ایرانیان بپردازم تنها اشاره ای کوتاه می کنم به یک پست در این شبکه اجتماعی که مربوط به زنان است. گاهی فکر می کنم فیس بوک آینه ای است که می توان ویژگی های فرهنگ ایرانی را از لابلای استاتوس های آن دید. یکی از این ویژگی ها مردسالاری است. مردسالاری در برخی از صفحات فیس بوک از خلال کامنت هایی که گذاشته می شود یا متونی که ادمین های صفحات مختلف می گذارند، موج می زند. هرچند فمینیست ها هم صفحات خود را در این شبکه اجتماعی دارند. فیس بوک رسانه ای متعامل است که می توان در بحث های آن شرکت کرد. این شبکه می تواند فرصتی برای زنان باشد تا خود و احساس ها یا طرز تفکرشان را بیان کنند. مجالی که شاید در زندگی واقعی کمتر پیش بیاید. چندی پیش در صفحه چیزهای کوچک[1] تکسی با این مضمون منتشر شد[2]:
به خواندن ادامه دهید

کودکان کار در قامت «جاساز» مواد مخدر

فقر کودکان کارقانون:فرشيد اسحاقی:زمستان و تابستان و در سرما و گرما، سرچهار راه های شهر مشغول کارند، کاری کاذب که فقط دود را جای سود، نصيبشان مي‌کند. کودکان کار، معضل امسال و چند سال اخير پايتخت و شهرهای بزرگ هستند که بي‌برنامگی مسئولان در عين برنامه دار بودن ساماندهی کودکان کار! آسيب‌های جدی را رقم زده است. آسيب‌هايی که امروز نه تنها سن کودکان کار را به چهار و پنج سال هم رسانده، که از آن‌ها به «جاساز مواد مخدر» سودجويان بدل ساخته است. فاجعه‌ای که بعيد است شهروندی در تهران، گمان کند در جيب کودکی که به او فال مي‌فروشد، مواد مخدر است و تا دقايقی ديگر، بي‌آنکه کسی بفهمد، از جيبش ترانزيت مي‌شود. کاهش سن کودکان کار در تهران و سودجويي‌های مختلف از آن‌ها موضوعی است که معاون خدمات اجتماعی سازمان رفاه، خدمات و مشارکت اجتماعی شهرداری تهران با تاسف از آن خبر داده و تار شدن دنيای روشن کودکان را تاييد مي‌کند. «رضا جاگيری»، مي‌گويد: تعداد کودکان زير هشت سال که در خيابان های تهران «کار» مي‌کنند، «زياد» است.
به خواندن ادامه دهید

لطیفه تحقیرآمیزی که قرار است قانون شود و سکوت جمعی ما / پروین اردلان

parwin ardalanتغییر برای برابری – از آنجا که «دشمن محوری» در حمله و«ناموس محوری» در محافظت، از اصول محکم گفتمان های رسمی در جامعه ایران است؛ و زنان هم از مظاهر دشمن اند، هم آبرو و ناموسان خانه و همسر و سرزمین، وهم در پی سیاست های جمعیتی کنونی، ماشین تولید سرباز به حساب می آیند، کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس طرح پیشنهادی دولت را در 24 دی ماه 1391 تصویب کرده است که طبق آن « زنان مجرد بالای 18 سال برای خروج از کشور باید اذن ولی را داشته باشند ولی منعی برای دریافت گذرنامه ندارند»1. بنابراین اگر تا دیروز زنان متاهل مجبور بودند برای دریافت گذرنامه و خروج ازکشور اجازه ی همسر خود را داشته باشند، اکنون، زنان مجرد بالای 18 سال بخوانید تا 70 سال و بالاتر شامل این قانون می شوند. محور قانون مصوب 1343، ریاست شوهر است و محور مصوبه ی اخیرکمیسیون امنیت، بکارت زن.
به خواندن ادامه دهید