بیانیه کانون صنفی معلمان خمینی شهر(شعبه اصفهان) به مناسبت اغاز سال تحصیلی

به نام خداوند جان و خرد

فرا رسیدن سال تحصیلی ۱۳۹۶ ـ ۱۳۹۷ را به تمام فرهنگیان، دانش آموزان و اولیای آنها و تمامی کسانی که به نوعی با آموزش و پرورش این سرزمین ارتباط مستقیم و غیر مستقیم دارند، شادباش عرض می نماییم.

از نگاه ما اساس رشد و توسعه انسانی کشور، داشتن آموزش و پرورشی باکیفیت، زنده و پویا است. در صورت با کیفیت بودن آموزش و پرورش، قطار توسعه کشور روی ریل واقعی خود قرار گرفته و شاخص های توسعه کشور رو به رشد می نهد.

با آغاز سال تحصیلی، بیش از ۱۳میلیون کودک و نوجوان به مدارس ما پا می گذارند. این ها انتظار دارند که تا پایان سال تحصیلی به هدف آموزش و پرورش که رسیدن به » زندگی بهتر» است در حد خودشان دست یابند. یعنی زندگی امسال آنها نسبت به سال تحصیلی گذشته، بهتر و با کیفیت تر شود.

اگر اندکی ژرف تر به شرایط آموزش و پرورش کشور بیندیشیم، نمی توانیم نگرانی خود را از سرنوشت این کودکان ابراز ننماییم و از این که رشد و شکوفایی همه جانبه ی انسان در آموزش و پرورش به فراموشی سپرده شده است، اظهار تاسف نکنیم. نیز متاسفیم که چند دهه است که بودجه آموزش و پرورش سال به سال نسبت به کل بودجه کاسته می شود و همه چیز دست در دست هم داده است تا کیفیت آموزش و پرورش به پایین ترین حد خود در منطقه برسد و با استانداردهای جهانی هر روز بیشترفاصله بگیرد.

کمبود و کسری شدید بودجه، نظام آموزشی متمرکز و متکی به کتاب درسی واحد، مافیای خطرناک کنکور و اتکا به آزمون و تست، ساختارمدیریتی ضعیف و آسیب پذیر و قشری اندیشیدن به آموزش و پرورش، از طرفی ذهن کودکان ما را با تفکر علمی و انتقادی بیگانه ساخته و از طرفی وقتی به برون داد آموزش و پرورش نگاه می کنیم، بیشتر دانش آموختگان این سیستم، نه فرهنگ اندیشه درست؛ نه فرهنگ گفتار درست؛ نه فرهنگ رفتار درست؛ نه فرهنگ کار گروهی؛ نه آداب درست غذا خوردن و پوشیدن؛ نه آداب ادب؛ نه روش درست زیستن؛ نه روش درست هزینه کردن؛ نه روش های روی پای خود ایستادن و نه هیچ یک از آموزش ها و تمرین های عملی را که در دنیای پیشرفته دانش آموزان می آموزند، آموخته اند که بتواند در جامعه بروز دهند. برای همین آمار آسیب های اجتماعی، در این چند دهه نجومی شده است و ظاهرا کسی برای کاستن آن هیچ نگاهی به آموزش و پرورش نمی نماید.

در حالی که تمام دنیای خردمند از راه آموزش و پرورش باکیفیت آسیب های اجتماعی خود را به کمترین حد خود رسانده و می رسانند. به عنوان فعالان صنفی و مدنی براین باوریم آموزش و پرورش ما به دلیل عدم سرمایه گذاری و عدم توجه شایسته مردم و مسئولین دچار کسری بودجه مزمن، ضعف و بی ثباتی مدیریت، و بی توجهی به برنامه های بلند مدت شده است. مسلم است که نخستین قربانی آن دانش آموزان و جگر گوشه های مردم و پس از آن معلمان و همه فرهنگیان و در نهایت کل جامعه ما است. آموزش و پرورشی که به خاطر مشکلات بازشمرده، از همگامی با تحولات جهانی بازمانده است.

بی سبب نیست که علی رغم همه ی آسان گیری هایی که برای عبور دانش آموزان از مقاطع تحصیلی مختلف در نظر گرفته می شود، میزان افت تحصیلی همواره رو به افزایش بوده و مدرسه به محیط کسالت باری برای دانش آموزان تبدیل شده است که بیشتر آن ها در پی گریز از فضای بسته آن می باشند.

ناچاریم جملاتی را که دست کم در سه دهه ی گذشته بارها تکرار کرده ایم بار دیگر بیان نماییم: نگاه مردم و مدیران ارشد کشور به آموزش و پرورش به عنوان یک دستگاه مصرفی، قرار دادن آن در رده های آخر از نظرتخصیص بودجه و بی توجهی در به کارگیری نیروهای متخصص در سطوح مختلف آن، هزینه های تلخ مهار آسیب های اجتماعی را روی دست مردم و حاکمیت گذاشته که باید و می بایست روزی به شیرینی صرف آموزش و پرورش می کردند و نکردند و اگر از اشتباهات گذشته درس نگیریم تاریخ به عبث تکرار می شود و تکرار اشتباهات هزینه های بی جا و جبران ناپذیری روی دست مردم و حاکمیت می گذارد.

همان گونه که بهترین کشورها از نظر کمبود آمارهای آسیب های اجتماعی ثابت کرده اند، راه برون رفت کشور از بسیاری از مشکلات فرهنگی،اجتماعی و اقتصادی که هم اکنون درگیر آن است، پرداختن به آموزش و پرورش در یک چارچوب ملی و ایجاد تحولات ساختاری و محتوایی بنیادی در آن است. سرکوب یا تضعیف نهادهای صنفی منتقد و تهدید حساب کردن آنها به جای فرصت دانستن و اتاق فکر پنداشتن آنها! چاره ی دردهای آموزش و پرورش نیست.

بنابر این در آغاز سال تحصیلی جدید، نخست از مردم ایران چه آنهایی که به هر گونه درگیر آموزش و پرورش فرزندانشان هستند و چه آنهایی که مستقیم با آموزش و پرورش ارتباط ندارند، در خواست داریم به آموزش و پرورش به عنوان شاه کلید رفاه و آسایش خود نگاه کنند و اجازه ندهند، کیفیت آن از تمام کشورهای منطقه پایین تر آید و دوم از دولت و مجلس محترم و سایر نهادهای جمهوری اسلامی خواهشمندیم در تنظیم بودجه، آموزش و پرورش را از آخرین اولویت های خود به نخستین اولویت بیاورند و مطمئن باشند مانند کشورهای مرفه دنیا ، در آینده نزدیک میوه شیرین آن را خواهند چید. امروز، آموزش و پرورش و مسائل آن فراتر از محدوده ی یک وزارت خانه است وحل مشکلات روز افزون آن نیاز به عزمی ملی و تصمیم جدی دارد .

۵ مهر ۱۳۹۶ برابر با ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۷

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصاتِ خود را پر کنید یا برایِ ورود رویِ نقشک‌ها کلیک کنید:

نشان‌وارهٔ WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: