به‌خاطر دخترم مي‌مانم حميرا ريگي،«خانم فرماندار»، در گفت‌و‌گو با «شرق» معصومه اصغري

می‌گوید وقتی تغییر نگاه و امید را در نگاه دختر خود و دختران دیگر سیستان‌وبلوچستان می‌بیند، همه سختی‌ها و ناملایمتی‌ها را کنار می‌زند و دلش می‌خواهد به کارش ادامه دهد. می‌گوید برای ادامه کار به‌عنوان فرماندار و بخشدار در این ١٠ سال کمبودهای اجرائی و اداری زیادی به‌ویژه برای او به‌عنوان اولین مدیر زن استانی وجود داشته و دارد. از مسائل امنیتی تا نگاه‌های بی‌انصافانه‌ای که از ابتدا در برابر حمیرا ریگی بوده، کاسته شده، اما هنوز او باید انرژی زیادی را صرف مقاومت‌های اجتماعی کند.
به خواندن ادامه دهید

Advertisements

بازگشت از مدرسه با نمره ۲۰ و یک مثقال تریاک

ساکنان محله قشمی‌های بم چگونه روزگار می‌گذرانند؟

سلامت نیوز:دخترک تازه از راه رسیده. مقنعه سفیدش با آن حاشیه زرد رنگ روی سرش کاملاً جابه جا شده و درزش کنار گوشش قرار گرفته.
به گزارش سلامت نیوز، ایران نوشت: یونیفرم قرمز مدرسه را هنوز از تنش در نیاورده. راهی اتاقکش می‌شود؛ آلونکی که با شاخ و برگ‌های درخت خرما درست شده و اسمش را گذاشته خانه. باد شدیدی می‌وزد. آنقدر که مجبوری چشم‌هایت را ببندی تا پر از خاک نشود. زهرا کلاس اول ابتدایی است. او هر روز به این آلونک پناه می‌برد، مشق‌هایش را می‌نویسد و بیشتر اوقات روزش را آنجا سپری می‌کند. آن طرف‌تر مادر، پدر و برادر ۱۱ ساله‌اش مواد مصرف می‌کنند. مددکارها کمک کرده‌اند و برایش این اتاقک را ساخته‌اند تا لااقل او گرفتار نشود. آن طور که علیرضا در سن ۱۱ سالگی معتاد به هروئین شده. بارها ترکش داده‌اند، اما باز می‌رود سراغش. آخر چه انتظاری می‌توان داشت از یک کودک ۱۱ ساله که دائم در معرض دود و دم است… هروئین، شیشه.
به خواندن ادامه دهید

گزارش مراسم سالروز کارزار منع خشونت خانوادگی/ گزارش: بنفشه جمالی عکس: فریبرز فرزاد

 بیدارزنی: روز یکشنبه، همزمان با بیست و پنج نوامبر، روز جهانی منع خشونت علیه زنان، مراسمی در شهر رشت به بهانه یکسالگی کارزار منع خشونت خانوادگی برگزار شد.

به خواندن ادامه دهید

راهنمای «فرهنگ تجاوز» برای مردان محترم زارن برنت، ترجمه: امید رضایی

مقدمه مترجم: همه ما مردان در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که به طور پیش‌فرض به ما امتیازهایی داده که نیمی از جامعه از آن بی‌بهره و حتی قربانی آن‌ است. ممکن است ما در به‌وجود آمدن این امتیازها نقشی نداشته باشیم و فقط آن را به ارث برده‌ باشیم. اما به‌هرحال از آن‌ها بهره می‌بریم. واقعیت این است که ما نمی‌توانیم برای هم‌دردی یا همراهی با نیم دیگر جامعه، آن امتیازها را از خودمان سلب کنیم. ولی تا زمانی که علیه ساختارهایی که به پدید آمدن آن امتیازها انجامیده‌اند نشوریم، به تداوم آن‌ها کمک می‌کنیم. امنیت نسبتا مطلق ما و ناامنی پیوسته محیط برای زنان، یکی از این امتیازهاست، امتیازی که به‌لطف آن‌چه این‌جا «فرهنگ تجاوز» نامیده شده، به ما داده شده، فقط چون مرد هستیم. تا وقتی علیه این فرهنگ وارد عمل نشویم، صدای‌مان را بلند نکنیم و دیگر مردان را به دست‌برداشتن از آن وانداریم، ما بخشی از این فرهنگیم و به تداوم آن کمک می‌کنیم. در نگاه ساختاری حاکم بر این متن، راستش اهمیت چندانی ندارد که خودمان متجاوز باشیم یا نباشیم.
به خواندن ادامه دهید

تمبر و دستمال اعتیادآور جایگزین گل و حشیش!

سلامت نیوز:هنوز داستان مصیبت و بدبختی‌های گل و ماری‌جوانا که هزاران نوجوان معتاد را روی دست خانواده‌ها گذاشته به آخر نرسیده که حالا به اذعان پژوهشگران اعتیاد از چند وقت پیش سر و کله «ال‌اس‌دی» یا «اسید لایزرژیک متیل آمید» در بازار ایران و خصوصاً بین نوجوانان پیدا شده است.
به خواندن ادامه دهید

بترسید از روزی که زنی به انفجار برسد! هزاران راه نرفته از نگاه تهمینه میلانی امین فرج‌پور

تهمینه میلانی، فیلمساز مهمی است و از همان نخستین روزهای ورودش به سینما این اهمیت را داشته و روزبه‌روز و فیلم‌به‌فیلم افزوده است. می‌توان مهمترین دلیل اهمیت تهمینه میلانی در سینمای ایران را در این نکته خلاصه کرد که او زبان گویای هم‌جنسانش است…
به خواندن ادامه دهید

گزارش سالانه کارزار منع خشونت خانوادگی

کارزار منع خشونت خانوادگی برای اولین بار در روز ۵ آذر ۹۵ طی مراسمی در تهران اعلامِ آغاز به کار کرد. همچنین بیانیه‌ای با امضای جمعی از فعالین حقوق زنان شروع به کار کارزار را تکمیل کرد. کارزار ابتدا در استان‌های گیلان، البرز، تهران، فارس، کردستان و آذربایجان مورد توجه قرار گرفت اما پس از اعلام حضور عمدتاً در استان گیلان، و شهرهای کرج و تهران فعالیت داشته است. در این فاصله‍ی زمانی فعالین کارزار توانستند ۲۵ کارگاه آموزشی-ترویجی مربوط به اهداف کارزار را برگزار کنند که ۱۵ کارگاه در سه شهر رشت، انزلی و املش در استان گیلان، ۷ کارگاه در شهر کرج و ۲۳کارگاه در شهر تهران برگزار شدند. مخاطبان ۲۳ کارگاه زنان و ۲ کارگاه مردان بودند. همچنین مخاطبان ۴ کارگاه در کرج مادران کودکان افغانستانی و یک کارگاه نیز پدرانشان بودند. فعالین کارزار همچنین دفترچه‌های راهنمای کارزار را در خیابان‌های برخی شهرها پخش و با گفت‌وگوی چهره‌به‌چهره با مردم (عموماً زنان)، کارزار را معرفی کردند و با آگاه‌سازی مردم، روایت‌های آنان را به‌صورت مکتوب جمع‌آوری کردند.
به خواندن ادامه دهید