از تصویر تا حقیقت-سمانه عابدینی

از تبریز که راهی ورزقان می شوی، همان زمان که تابلو را می بینی دلت هری می ریزد که چه خواهی دید. واقعیت دارد. اولین تصویری که می بینی آنقدر تلخ است که اشک از چشمانت سرازیر می شود.
روستاهای کنار جاده، که چیزی ازشان نمانده تلی از خاک و چوب است که بر روی هم تلمبار شده است. سمت دیگر جاده چادرها بنا شده اند تا از گزند ریزش بقایا دور بمانند و وقتی نزدیک خانه های ویران شده می شوی چیزی که بیش از همه توجه ات را جلب می کند دارهای قالی است که تقریبا همه اشان نیمه بافته اند و شکسته. یکی از همراهان سفر که مشغول عکاسی است می گوید اینها بهترین قالیبافان خاورمیانه هستند و بعضی هم خرج خانواده را از این طریق می دهند و شرح می دهد که در روزهای اول شاهد گریه دخترانی بوده که برای دارهای قالی شان که مدتها چشم و دست خود را صرفشان کرده بودند عزاداری می کردند.

به خواندن ادامه دهید

Advertisements